Schaduwzoekers tijdens Source
SOURCE ENZO – Door Mirjam van Ansem
Aan bewijsdrang vanaf Kamp Zon geen gebrek vandaag. Het is heet. Bloedheet. Elke stap die ik zet, staat garant voor vijf deciliter transpiratievocht. Maar hé, het is zaterdag en ik ga naar Source Festival, dus wat de hek.
In de pendelbus op weg naar het tweedaagse Source, hoor ik een nieuw woord: sfeerspons. Dat is iemand die de goede sfeer opzuigt en vervolgens met sfeer en al het pand verlaat. De andere mensen, ook wel sfeermakers of sfeerliefhebbers, blijven dan sfeerloos achter. Zielig verhaal, maar een mooi woord, sfeerspons. Ik noteer het in mijn notitieboekje – op de bladzijde met mooie woorden – direct onder ‘kotsbeu’. Na even wachten bij de ingang ben ik zowaar binnen. Alle zwempakken en duikbrillen ten spijt: het festival blijkt op een heuvel te zijn, dus niet in of aan de Nedereindse Plas zelf. Maar och, heuvels zorgen veelal voor mooi uitzicht – zo ook deze grote groene – en er zijn wel zwembadjes en plantenspuiten. Dus zo erg is het ontbreken van groots zwemwater nu ook weer niet. Dan valt mijn oog op een heuse zeepbaan. Als een malle ligt ie strak tegen de heuvel te shinen. Met de N van Nostalgie. Het is de geur van groene zeep en luchtkussen die me – geheugentechnisch gezien – direct terugbrengt naar vroegere tijden. Tijden waarin het leven enkel bestond uit avonturen beleven, er altijd pleisters op mijn knieën zaten en vies worden mijn enige missie was. Zo heb ik ineens binnen een uur tijd een nieuw, mooi woord gehoord én een zeepbaan gezien: dit belooft een hele mooie dag te worden.
zeepbaan met de N van Nostalgie – in de verte de Nedereindse Plas
Alsof elke stap in de zon garant staat voor zeven jaar slechte seks, bevinden veel feestvierders zich rond het middaguur voornamelijk daar waar de schaduw is. Als aapjes zitten ze lekker bij elkaar onder gespannen zeilen, al wapperend met de time table in elkaars gezichten, al kletsend, al drinkend, al lachend. Er wordt glimlachend meegeknikt met de muziek die vanaf vijf stages de duizenden warme oren binnenstroomt. Er wordt rustig aan gedanst. De mensen hier zijn: relaxed. En dat is mooi. Tegelijkertijd gaat het bij de main stage continu los, met dubbel s en een uitroepteken. Hier dansen heel veel lachebekjes, alsof het niks is. En feitelijk ook zoals het hoort, op een festival met zulk een aangename line-up. Darko Esser draait lekker live en mijn vrindjes en ik juichen mee. Wel goed drinken hè, roepen we naar elkaar. En dat doen we.
Er is gratis water. Een zwarte tuinslang brengt – vanaf een niet te traceren bron – een continue stroom water naar een klein kraantje bij de wc’s. Festivalgangers vullen daar gretig hun lege flesjes, er staat de hele dag een kleine rij. Het is overigens de enige rij die ik die dag tegenkom. “Is dit wel drinkwater?”, vraag ik – nog enigszins helder van geest – aan het meisje van de wc’s. “I don’t know”, antwoordt ze met trillende onderlip. (Dat van die onderlip is misschien niet waar). Ik kijk vertwijfeld rond. “Is dit drinkwater?” vraagt een vriend van me aan iemand van de EHBO. “Waarschijnlijk wel”, is het resolute antwoord. We kijken naar de mensen die het water uit de zwarte tuinslang wegkloeken. Er is nog niks raars aan ze te zien. Heel even denken we aan de tweede dag van het festival – die nog moet komen – en hoe we er pertinent geen zin in hebben om dan aan de diarree te zijn. Heel even zien we ongemakkelijke situaties voor ons, waarin blauwe urine en maagtyfus een hoofdrol spelen. Maar algauw gooien we onze armen in de lucht, roepen heel hard ‘Living on the edge!’ en slobberen als jonge honden liters water uit het mysterieuze kraantje. Ik giet ook water over mijn hoofd. Ondanks dat het resultaat van die actie een natte broek is, geniet ik er terdege van.
resultaat van ietwat onhandig gegooid water in combinatie met de zwaartekracht
Tijd voor nog een dansje. Ditmaal bij het olijke Knobsticker, dat vandaag de Poolse boswoning verruilt voor een plekje op het knusse, kleine Cult podium. Steeds meer mensen komen op de Knobsticker-tonen af. En geef ze eens ongelijk. Het wordt zowaar een feestje in een feestje. Nog net niet in polonaise hobbelen we wederom naar de main stage. Dansen en lachen is ons mantra voor de komende uren. En wapperen. En goed blijven drinken. Olene Kadar snapt dat allemaal. Hij geeft ons wat we willen. Even liggen dan toch. Dat is ook belangrijk; een ligmomentje tijdens je festival. Na een half uur diepfilosofisch overleg concluderen we wijselijk: de lucht is mooi. En Source ook. Dan komt Koze op gang bij de Kompakt stage. Horen we daar nou een climax aan komen? We laten ons achterover in ons vertrouwde, fijne mantra vallen. ‘OK’ is inmiddels een understatement.
toen ik dit zag was ik heel gelukkig en daarna ook nog
Vlakbij het Kompakt podium klimmen twee belangrijk uitziende mannen op een stallage waarop de beamer staat te stralen. Ze pakken hem in met wit plastic zeil. Reikhalzend kijken we uit naar de koele natheid die regen heet. (Naïef als we dan nog zijn, zo zal later blijken.) Mijn klim-fetisj begint op te spelen, dus ik klauter zelf ook even de stallage op. (Niet bijster slim en zelfs best gevaarlijk om de hoogte op te zoeken, zo zal later blijken.) Ik maak een foto en dans een beetje. Leuk! Gelukkig is daar iemand die mij daadkrachtig tot de orde roept. Bedeesd klim ik vlug weer naar beneden.
vanaf een onverstandige plek genomen foto met uitzicht op de Kompakt stage
Rond 21:00 uur wordt de muziek onverwacht onderbroken door een vrouwenstem. Geen mc, maar een serieuze vrouw met een serieuze boodschap. Source is afgelopen. Er zijn zware onweersbuien opkomst, dus we worden vriendelijk verzocht het terrein te verlaten. We stokken in onze danspasjes. We kijken elkaar aan. We kijken omhoog. We spitsen onze oren. Onze monden vallen een beetje open. Maar we kunnen niks anders doen dan beamen wat de stem zegt. Er komt onweer aan en dan moet je hier, op deze berg, te midden van al die elektriciteit gewoon niet willen zijn. Niemand wil zwart geblakerd thuiskomen. Niemand wil geëlektrocuteerd worden te midden van duizenden feestgangers. Zulk een akelig aangezicht gun je niemand. Gevaarlijk. Ja. Dus we gaan.
hier schuilen we al lopend onder een tweedelig posterbord
De pendelbussen vechten gestaag tegen de bierkaai die mensenmassa heet. Regen met bakken uit de hemel keer tien. Maar de stemming slaat niet om. We verplaatsen het feest, dat is alles. Op naar Tivoli de Helling. Later hoor ik zeer uiteenlopende verhalen over de terugrit per fiets van Source naar Utrecht. Verhalen over enge bosjesmannen, dwalingen, blikseminslagen van heel dichtbij en natgeregende onderbroeken. Maar ook over extase en jolijt, het spannende donkere bos, zacht aaiende regendruppels en de donder die voor onverwachte drumsolo’s zorgt. Tja, zo’n onweersbui valt bij iedereen anders natuurlijk. In De Helling is en blijft het vrij rustig, maar het publiek is uiterst aangenaam en de muziek eveneens. Opnieuw jolijt dus. Vraag me niet wie er draaide, want dat weet ik niet meer.
Wel onthouden: bij mijn fijne, Utrechtse logeeradres leen ik een meesterlijk pyjamashirt en slaap ik moe en voldaan richting een nieuwe, tweede festivaldag. Maar rond een uur of elf in de zondagse ochtend laten sms- en Facebook-berichten mij weten dat dag 2 niet door gaat. Afgelast als een voetbalwedstrijd. De storm heeft het terrein dusdanig verwoest dat feestvieren niet meer mogelijk is. Even vallen mijn feestvrindjes en ik in diep zwart gat. Tijdens het eieren bakken, pinken we een traantje weg. Opdat het tot nu toe fijnste festival van het jaar, zo abrupt moest eindigen. Maar dan heffen we ons glas vers geperste jus, want de herinnering blijft. Voor altijd. Die pakt zelfs de dikste storm ons niet meer af. Ha.
